Նախապատմություն

  Երկրաշարժ, Խորհրդային Միության փլուզում, պատերազմ. ահա այն իրական պատճառները, որոնք հիմք դարծան մեծաքանակ երեխաների թողեցում հայտնվելուն: Այդ հարցը այն ժամանակ հուզում էր շատերին: Մանկատունը բացելու գաղափարը ծնվել եւ իրագործվել է Արցախի թեմի «Գանձասար» աստվածաբանական կենտրոնի կողմից առաջնորդությամբ Պարգեւ Եպիսկոպոս Մարտիրոսյանի եւ տնօրինությամբ Տեր Մեսրոպ Քահանա Արամյանի: Մանկատան ղեկավար առաջադրվեց կենտրոնի աշխատակից Ա. Մնացականյանը: Սկզբնական մտածումը այսպիսին էր` գնել մի տուն, այնտեղ հավաքել անօթեւան եւ մուրացիկ երեխաների, այնուհետեւ զբաղվել նրանց խնամքով, դաստիարակությամբ եւ կրթությամբ: Հետո այդ միտքը զարգացավ, դիմեցինք տարբեր ղեկավար մարմինների եւ վերջապես հրաշքով բացվեց «Զատիկ» մանկատւնը: Ինչու՞ հրաշքով. որովհետեւ այն ժամանակ մեծաքանակ հաստաաություններ, գործարաններ, մանկապարտեզներ: Այդ համատարած անգործության քաւսի մեջ մանկատուն բացելը իրոք որ հրաշքի նման մի բան էր: Մանկատունը բացվեց 1993թ.-ի սեպտեմբերի 1-ին`ներկայիս Կրթության եւ Գիտության Նախարարության ներքո: 2003թ. հունվարի 1-ից Կառավարության որոշման համաձայն այն տրվեղ ներկայիս Աշխատանքի եւ Սոցիալական հարցերի Նախարարությանը : Երախտագիտությամբ ենք հիշում բոլոր այն անհատներին եւ բարեգործական կազմակերպություններին, որոնք այդ դժվարին ժամանակներում նեցուկ եղան մանկատան կայացման գործընթացին:
  Մանկատունը բացվեց Երեւան քաղաքի ծայրամասերից մեկում` Քանաքեռ թաղամասում, մտավոր հետամնաց երեխաների գիշերօթիկ մանկապարտեզի շենքում: Երկար ժամանակ այս երկու հաստատությունները գործել են համատեղ` միեւնույն շենքում, օգտվել են նույն խոհանոցից, լվացքատնից, դահլիճից: Մանկատունը շատ կարճ ժամանակում լցվեց մուրացիկ եւ թափառաշրջիկ երեխաներով: Պահանջ առաջացավ, որ հատուկ տիպի մանկապարտեզը տեղափոխվի մի այլ կառույց, որը ի կատար ածվեց 1998թ-ին եւ շենքը ամբողջությամբ տրամադրվեց «Զատիկ» մանկատանը: Շենքը գտնվում է ավեր վիճակում եւ առաջ եկավ շենքի վերանորոգման հարցը: Այդ գործընթացին իր ֆինանսական աջակցությունը ցուցաբերեց Պրովիկտիմիս Շվեյցարական կազմակերպությունը` VAD :
  Հայ- Շվեյցարական կազմակերպության միջնորդությամբ եւ Ջինիշյան Հիշատակի հիմնադրամը: Վերանորոգումից հետո մանկատունն ստացավ իր ներկայիս տեսքը: Մանկատունը, բացի խմբասենյակներից, ունի խոհանոց, ճաշարան, լվացքատուն, գրադարան, համակարգչային սենյակ, դահլիճ, ատամնաբուժարան, բուժ. կետ` իր մեկուսարանով, որը նախատեսված է ինֆեկցիոն հիվանդ երեխանների համար:
  Մանկատունն ունի նաեւ հարակից սպորտային հրապարակ, որտեղ վերջերս տեղադեւել ենք ֆուտբոլային դարպասներ, բասկետբոլի զամբյուղներ, որտեղ կազմակերպվոիմ են տարբեր սպորտային խաղեր: Մանկատուն ընդունված երեխաները մեծ խնդիրներ դրեցին մեր առաջ: Առաջինը իրենց հետ բերեցին լուրջ ինֆեկցիոն հիվանդություններ` տուբերկուլիոզ, քոս, մաշկային եւ հոգեկան տարբեր հիվանդություններ, որոնք լուծելու համար անհրաժեշտություն առաջացավ շատ լուրջ պրոֆեսիոնալ միջամտությունների: Երախտագիտությամբ ենք հիշում այն կազմակերպություններին եւ անհատներին, ովքեր օգնեցին մեզ: Մասնավորապես մեր երախտիքի խոսքն ենք ուղղում ծագումով հայ գերմանացի բժիշկ....., որը ժամանակին հայտնաբերեց տուբերկուլիոզի համաճարակը, որը եւ մեզ օգնեց ժամանակին այն կասեցնելու: Մյուս խնդիրը դա երեխաների ուսումնական հարցերն էին:
  Շատերը դպրոց չէին գնացել ընդհանրապես, իսկ շատ շատերն էլ ետ էին մնում իրենց հասակակիցներից: Երեխաներին տեխավորեցինք մանկատան շրջակայքում գտնվող մի քանի դպրոցներում: Բաց թողնվածը լրացնելու համար ստիպված էինք արտահաստիքային ուսուցիչներ վարձել մի քանի առարկաների գծով: Եվ ինտենսիվ աշխատանքի շնորհիվ հաջորդ ուսումնական տարվա սկզբին Կրթության եւ Գիտության նախարարի հրամանով երեխաները թռիչքով փոխադրվեցին մեկ դասարան բարձր, իհարկե, քննություններ հանձնելուց հետո:

  Աշխատակազմ

  Մանկատունը ունի 69 աշխատող: Վարչական անձնակազմը 9 հոգի է: Բուժանձնակազմում կան 2 բժիշկներ` ատամնաբուժ ու մանկաբուժ, միջին բուժանձնակազմում` 4 բուժքույրեր, որոնցից մեկը դիետ բուժքույր է, կրտսեր բուժանձնակազմ` դայակներ (21 հոգի):
  Կան 18 դաստիարակներ եւ տնտեսական անձնակազմ` 15 հոգի: 69 աշխատողներից 32-ը ունեն բարձրագույն կրթություն, 20-ը` միջին մասնագիտական կրթություն եւ 17-ը` միջնակարգ կրթություն: