Սիրելի մայրիկ: Ես գիտեմ, որ դու ինձ հիշում ես: Գիտես, որ ես ապրում եմ քեզանից հեռու` կարոտելով քո փաղաքշանքները, մայրական գուրգուրանքները, քո բարի եւ մեղմ ժպիտը: Ես ապրում եմ Գյումրու մանկատանը, ինձ նման շատ երեխաների հետ: Սակայն ես շատ միայնակ եմ զգում: Կարոտում եմ քեզ, ուզում եմ մտովի պատկերացնել, թե ինչպիսին ես դու: Ամեն անգամ չեմ կարողանում զսպել արցունքներս: Երեւի սա մեր ճակատագիրն է` ապրել իրարից հեռու: Երբեք չեմ կորցնում հույսս, որ մի օր հանդիպելու եմ քեզ եւ գրկախառնվելու: Շատ եմ ուզում հանդիպել հայրիկիս, ուզում եմ նմանվել նրան: Երեւի հայրիկս նույնպես կարոտում է ինձ: Սակայն մի տխրեք, ես շուտով կմեծանամ, կավարտեմ դպրոցս եւ միգուցե ինքս կգտնեմ ձեզ: Ես այստեղ շատ հոգատար մայրեր ունեմ, բայց ես քեզ եմ կարոտում: Ամեն օր աղոթում եմ քո եւ հայրիկի համար:
  Հոգուս խորքում փայփայում եմ այն միտքը, որ երբեւիցե կհանդիպեմ իմ ծնողներին, կճանաչեմ եւ կսիրեմ նրանց:
  Ձեր սիրելի որդի` Խորեն: